دانلود بررسی و شناخت زیگورات با word

برای دریافت پروژه اینجا کلیک کنید

 دانلود بررسی و شناخت زیگورات با word دارای 67 صفحه می باشد و دارای تنظیمات و فهرست کامل در microsoft word می باشد و آماده پرینت یا چاپ است

فایل ورد دانلود بررسی و شناخت زیگورات با word  کاملا فرمت بندی و تنظیم شده در استاندارد دانشگاه  و مراکز دولتی می باشد.

این پروژه توسط مرکز مرکز پروژه های دانشجویی آماده و تنظیم شده است

زیگورات چیست؟
زیگورات معماری مذهبی ویژه شهرهای عمده بین النهرین(عراق كنونی) و ایران بوده است كه بصورت برج مطبق هرمی شكل بنا میشد. ساخت زیگوراتها از 4200 تا 2500 سال پیش متداول بوده است.
زیگورات بنای خشتی تو پر فاقد فضاهای داخلی است كه سطح خارجی آن دارای پوششی از آجر است. ابعاد قاعده زیگوراتهامربع و یا مستطیل و اندازه آنها بین 50 در50  یا 40 در  50 متر متغیر است. از نظر موقعیت جغرافیایی تا قبل از كشف زیگورات سیلك   بین سومر  بابل  آشور و جنوب غربی ایران توزیع شده اند.برای نخستین بار در فلات مركزی ایران نیز از بقایای زیگوراتی در سیلك كاشان خاك برداری شده است. تاكنون هیچ یك از زیگوراتهای شناسایی شده بطور سالم و كامل باقی نمانده است و لذا ارتفاع اصلی آنها مشخص نشده است. دست رسی به فوقانی ترین طبقه زیگورات بوسیله پله كان و یا راه شیب دار صورت می گرفت. فضاهای اطراف زیگورات ها را با درختكاری و یا مرغ فضاسازی میكردند. 
كهن ترین زیگورات بین النهرین
كهن ترین زیگوراتی كه ناكنون در بین النهرین (عراق كنونی) توسط باستان شناسان خاكبرداری و شناسایی شده است زیگوراتیست كه اورنمو موسس سلسله سوم اور  در سال 2100  قبل از میلاد یعنی 4100 سال پیش در شهر باستانی اور  محل تولد حضرت ابراهیم نبی  بنا كرده بود او این زیگورات را در كنار معبدی كه برای نیایش خدایان ساخته بود بر پا داشته است. این زیگورات در اصل دارای سه طبقه بوده است كه در حال حاضر تنها طبقه اول آن باقی مانده است. راه دست رسی به بالاترین طبقه بوسیله سه رشته پلكان  رشته پلكان میانی و دو رشته پلكان جانبی  صورت میگرفت. زیگورات با خشت بنا شده بود و پوسته خارجی آن را از آجر ساخته بودند.
زیگورات  دور شاروكین
زیگوراتی كه در پایتخت آشور و در دورشاروكین  بنا شده بود اولین زیگوراتی بود كه توسط باستان شناسان شناسایی گردید. سارگون دوم پادشاه آشور میانی در حدود 2700 سال پیش این زیگورات را بنا كرد. بنظر میرسد راه دست رسی به بالاترین طبقه بوسیله شیب مارپیچ صورت میگرفت. سه طبقه اول این زیگورات باقی مانده است كه بترتیب از پایین به بالا به رنگهای سفید سیاه و قرمز رنگ آمیزی شده بودند.هر چند بقایای طبقات بالاتر مشخص نشده است ولی با توجه به نظم رنگها رنگ طبقات بالاتر باید به ترتیب آبی  نارنجی  نقره ای و طلایی بوده باشد
از 32 زیگوراتی كه تاكنون در ایران و عراق بر اساس متون تاریخی (11) و بر اساس كشفیات باستان شناسی (21) شناسایی شده اند 5 زیگورات در ایران و 27 زیگورات در عراق قرار دارند كه زیگورات سیلك كهن ترین آنهاست.
زیگورات سیلك كاشان     كهن ترین زیگورات جهان
سازنده این زیگورات مشخص نشده است ولی در فاصله بین سالهای 4700 تا 4500 سال پیش ساخته شده است یعنی در زمانی كه ابتدای استفاده از خط برای نگارش بوده است. برای ساخت این زیگورات كه از سه سكو  یكی بر بالای دیگری  تشكیل شده است از بیش از 1250000 خشت به ابعاد 35در35در15 سانتی متر استفاده شده است. ارتفاع واقعی این زیگورات مشخص نیست ولی آنچه كه از آن باقی مانده است امروزه سطح بالاترین سكوی آن 14 متر از سطح زمینهای اطراف ارتفاع دارد. راه دست رسی به بالاترین طبقه بوسیله شیبی ملایم صورت میگرفته است.
    زیگورات چغازنبیل
این زیگورات در جنوب غرب ایران و در استان خوزستان نزدیك شوش واقع شده است. سالم ترین زیگورات باقی مانده از جهان باستان است. هم از نظر معماری و هم از نظر راه دست رسی به بالاترین طبقه متفاوت از سایر زیگوراتهاست. با خشت ساخته شده كه سطوح خارجی آن با پوششی از آجر پوشانده شده است. این زیگورات توسط  اونتش گل پادشاه دوره ایلام میانی و در حدود 3250 سال پیش ساخته شده است.
     معرفی چغازنبیل 
(“من اونتاش ـ گال پسر هوبانومنا، شاه انزان و شوش ( همین كه) محل شهر محصور شد، در آنجا شهر اونتاش ـ گال و مكان مقدس را ساخته‌ام؛ در آنجا یك Kukunnum  طلائی ساختم؛ آن را در یك حصار بیرونی و درونی محصور كردم. شاهان قدیم Kukunnum  نساخته بودند، من آن را ساختم.”)

محوطه تاریخی چغازنبیل در جنوب غربی ایران، استان خوزستان، 35 كیلومتری جنوب شرقی شهر باستانی شوش، در طول جغرافیایی 48 دقیقه و 30 ثانیه و عرض جغرافیایی 32 دقیقه قرار گرفته است. بلندترین نقطه این مجموعه كه قله معبد بزرگ آن می‌باشد حدود 90 متر از سطح دریا ارتفاع دارد.
این شهر در اوایل قرن 13 قبل از میلاد توسط پادشاه ایلامی “اونتاش نپیریشا” (Untash Napirisha) در نزدیكی رود دز ساخته شده و “دوراونتاش” (Dur Untash) نامیده می‌شده است. دوراونتاش به معنای قلعه اونتاش می‌باشد. در بعضی از متون میخی این شهر “ال اونتاش” (Al Untash) ذكر شده كه به معنی شهر اونتاش است. در مركز شهر معبد عظیمی بصورت مطبق بنا شده كه امروزه دو طبقه از آن هنوز پابرجاست. این معبد موسوم به “ذیقورات” می‌باشد که به دو تن از خدایان بزرگ ایلامیان یعنی “اینشوشیناك” و “نپیریشا” اهدا شده است. معبد چغازنبیل بزرگترین اثر معماری بر جای مانده از تمدن ایلامی است كه تا كنون شناخته شده است.
دورتا دور ذیقورات را دیواری احاطه می‌كرده كه در مجاورت آن در جبهه شمال غربی معابدی برای خدایان “كریریشا”, “ایشنی‌كرب” و “هومبان” بنا شده است. همچنین معابد دیگری در جبهه شمال شرقی قرار داشته‌اند. مجموعه این معابد توسط حصار دیگری احاطه می‌شده است. در خارج از این حصار بقایای اندکی از خانه‌های شهر در سطح زمین دیده می‌شوند. دورتادور شهر سومین دیوار قرار داشته كه كل شهر را محصور می‌كرده است. طول این حصار خارجی حدود چهار كیلومتر می‌باشد. در زاویه شرقی شهر و در نزدیكی حصار خارجی، كاخ‌های شاهی قرار داشته‌اند. در زیر یكی از این كاخ‌ها پنج مقبره زیرزمینی كشف شده است كه احتمالا به خانواده شاهی تعلق داشته‌اند. در طرف مقابل شهر و بر روی ضلع شمال غربی حصار خارجی مخزنی برای آب موجود است.
دو دوره مشخص ساختمانی در برپایی ذیقورات ردیابی شده است در مرحله اول، طبقه نخست به صورت اتاق‌هایی پیرامون یک حیاط مرکزی ساخته شده است و در مرحله بعد حجم‌های مربوط به طبقات در میان حیاط مرکزی ساخته شده‌اند.
بناهای شهر از خشت و آجر ساخته شده‌اند و با وجود قدمت بسیار هنوز بخش زیادی از آنها بر جای مانده‌اند. در نمای بناهای موجود در محوطه چغازنبیل آجرهای كتیبه‌داری با خطوط میخی ایلامی و اَكَدی به كار رفته‌اند. این آجرها روی بدنه‌های ذیقورات به فاصله هر ده رج تكرار ‌شده است. در این آجرها نام و نسب شاه سازنده بنا ذكر شده و در آن مشخص شده كه این بنا چگونه و به چه منظوری ساخته شده است. به این ترتیب هزاران آجر ساده و کتیبه‌دار بناهای شهر را تزیین می‌کرده‌اند. علاوه بر این از آجرهای لعابدار، ملات قیر طبیعی، اندودهای گچی و گل میخ‌های سفالین استفاده زیادی شده است.
درهای معابد و كاخ‌ها از چوب بوده كه با میله‌های شیشه‌یی تزیین می‌شده‌اند. طی حفاری‌های به عمل آمده قطعاتی از مجسمه‌های سفالین و لعابدار گاوهای نر که از دروازه‌های ورودی بنای ذیقورات محافظت می‌نمودند، به دست آمده‌اند. ظروف مختلف سفالی و سنگی، مهرهای استوانه‌یی، اشیای فلزی، پیکرک‌های سفالین و اشیای تزیینی از جمله دیگر آثار به دست آمده از این محوطه است.
حفاری گسترده این محوطه که بین سال‌های 1951 تا 1962 میلادی توسط رومَن گیرشمن (Roman Girshman) باستان‌شناس و محقق برجسته فرانسوی انجام شد، اطلاعات بسیاری درباره ساختار ذیقورات و معابد مجاور آن در دسترس علم باستانشناسی قرار داده و آگاهی موجود درباره مسایل تاریخی دوران “ایلام میانه” را بسیار غنی‌تر نموده است.
چغازنبیل در سال 1979 میلادی از طرف سـازمان علمی ـ فرهنگی یونسكـو در لیسـت میراث جهانی قرار گرفت. این محوطه یکی از سه اثر ثبت شده کشور در لیست میراث جهانی است. اهمیت و اصالت این محوطه تاریخی همراه با جاذبه‌های طبیعی آن از جمله عوامل موثر در به ثبت رسیدن این مجموعه بوده‌اند.
متاسفانه پس از حفاری‌های چغازنبیل اغلب بقایای معماری در معرض فرسایش قرار گرفته‌ بودند و به دلیل نفوذ آب باران در ساختار بناها، فرآیند آسیب‌دیدگی سرعت یافته بود. لذا طی چند سال اخیر، ضمن توسعه پژوهش‌های باستانشناسی در پروژه چغازنبیل، اقدامات موثری نیز به منظور حفاظت بیشتر مجموعه در برابر فرسایش به عمل آمده است.
حصار اول
   این حصار در بر گیرنده ذیقورات و معابد و بنای نیایشگاه می‌باشد. در حدود 10/31 متر از این حصار تخریب شده است. در این دیوار 6 دروازه وجود دارد كه از طریق همین دروازه‌ها زائران به محوطه معبد وارد می‌شدند. به اعتقاد گریشمن چهارپایان را از طریق دروازه ارابه‌ها وارد كرده و بعد در قربانگاه‌ها، قربانی می‌كرده‌اند. این حصار هم دارای ناودان‌هایی است كه وظیفه دفع آب را بر عهده داشته‌اند. مصالح به كار رفته در حصار اول خشت و گل‌كوبیده هستند. اكثر دیوار این حصار بوسیله لایه‌ای از كاهگل مرمت و بازسازی شده است.
معبد چهار گوش غربی
    هر یك از اضلاع این معبد 17 متر است و هریك از چهار زاویه آن همچون ذیقورات در جهت یكی از جهات اربعه قرار دارد. ورودی این معبد در شمال شرقی آن تعبیه شده است، سقف تمام اتاق ها در این معبد با خشت خام بصورت طاق هلالی از نوع آهنگ پوشانده شده است.
معبد چهار گوش جنوب شرقی
    هر یك از اضلاع این معبد كه زوایای آن به طرف جهات اربعه است 18 متر بوده است. وجوه آن دارای پیش‌آمدگی‌ها و پس‌رفتگی‌هایی بوده كه در روی هر یك از وجوه، تشكیل دو ستون بزرگ چهارگوش 50/4 متری و یك ستون مركزی را می‌داده كه همه اینها 30 سانیمتر برجستگی داشتند. نقشه این معبد شامل حیاطی است كه در زاویه غربی بنا قرار گرفته است، اتاق‌های این معبد همانند معبد چهارگوش غربی در دو ضلع آن قرار گرفته است و همه آنها به این حیاط وابسته‌اند. ورودی آن در روی وجه جنوب شرقی قرار گرفته و بر دالان كوچكی به ابعاد 50/2 در 50/3 باز می‌شود. نقشه این معبد خیلی شبیه به معبد غربی است با این تفاوت كه ورودی آن به جای اینكه به طرف شمال شرقی باز شود در ضلع جنوب شرقی قرار دارد.
معبد الهه اینشوشیناك
  در بخش شرقی جبهه جنوب شرقی، معبد B  كه به الهه اینشوشیناك هدیه شده وجود دارد. این معبد دارای 5 اتاق است كه همگی آنها در یك ردیف قرار داشته‌اند. در مدخل ورود‍ی معبد، یك سردر هلالی به شعاع 5/72 سانتیمتر كه مصالح آن از خشت و ملات گچ است. در زیر تاق ورودی دروازه معبد كه به (دروازه مجلل) معروف می‌باشد، آجرنوشته‌هایی دیده می‌شود. این آجر نوشته‌ها در هر دو سمت دروازه وجود دارند. در دروازه مجلل از جنس چوب و مزین به نقش‌هایی با شیشه بوده است. معبد اینشوشیناك B دارای برخی از سالمترین و بهترین‌ كلون‌ها و لولاهای در و همچنین پاشنه‌های سنگی است.
مجموعه معابد شمال غربی
   از بین تمام نیاشگاه‌های پیدا شده در دوراونتاش فقط 3 نیاشگاه جای ویژه‌ای را كه نسبت به سایر جاهها ممتاز بوده اشغال كرده‌اند. این مجموعه در مجاورت حصار درونی در جبهه شمال غربی ذیقورات قرار دارند. دو نیایشگاه برای ایشن‍ی كاراپ (Ishnikarap) و كی‌ری‌ریشا (Kiririsha) كه مستقیماً به روی صحن شمال غربی باز می‌شوند و نیاشگاه سوم كه برای خدای گال  (GAL) ساخته شده در نزدیك دروازه شمالی دیوار حصار قرار دارد.
نیایشگاه‌ها
    در روبروی جبهه جنوب غربی و به موازات وجه زیگورات، ساختمانهایی دیده شد كه اشیا بدست آمده از آنها بیشتر در حكم اشیای نذوراتی بودند كه ظاهرا سربازان آشور میلی برای غارت این اشیا نداشتند. این ساختمانها به عنوان سه نیایشگاه شناخته شدند.
    عرض نیایشگاه شماره 2  40/2 متر و عرض نیایشگاه شماره 3  40/3 متر میباشد. طول نیایشگاه شماره4   17 متر و عرض آن در حدود 40/3 متر است. در بین نیایشگاههای شماره 2 و 3 و نیایشگاه شماره 4 یك بنایی تاق مانند به عمق 80/4  متر و به پهنای 10/4 متر دیده میشود. این ینای تاق مانند توسط یك راه كفسازی به عرض 5 خشت به پوستامنت روبروی خود وصل میشود.
    از اشیا یافت شده در نیایشگاهها میتوان به قرصهایی تزئینی كه برای تزئین در به كار می رفتهاند، مهرههایی از جنس خمیر شیشه، مجسمههای حیوانات كوچك، مجسمه یك گراز و یك گاو كوهاندار و مجسمههایی از لاكپشت و پرنده، از جنس خمیر شیشه و  انگشتری از جنس قلع با روكشی از طلا كه در آن دایرهایی از آهن قلمزنی و آهن كوبی شده بود، را نام برد
دروازه ارابه‌ها
    محل این دروازه در گوشه جنوبی حصار داخلی واقع شده است. عرض دروازه، در حدود 40/2 متر می‌باشد، كه كف‌پوشی از سنگ بر روی سطح دروازه دیده می‌شود. درز این كف‌پوش سنگی را با با ملات قیر معدنی پر كرده‌اند. بر روی این سنگ فرش آثاری شبیه به آثار چرخ گاری دیده می‌شود و به همین دلیل این دروازه به نام دروازه ارابه‌ها مشهور شده است.
دروازه شاهی
  دروازه شاهی بزرگترین و عریض‌ترین دروازه‌ای است كه در دیوار حصارهای اطراف ذیقورات تعبیه شده است. در اینجا كلون‌های سنگی مشابهی بسته م‍‍ی‌‌شده كه توسط بست‌های فلزی به در چوبی متصل بوده‌اند. در درون این دروازه 2 عدد تنگ سفالی پیدا شده كه حالت و شكل آنها متاخرتر بوده و می‌توانسته مربوط به زمان فتح شهر توسط آشوری‌ها بوده باشد. دو قطعه از مجسمه‌های كوچك الهه عریان، قطعه‌ای از سفال رنگی، نصف مهر استوانه از جنس خمیر شیشه و یك قطعه كوچك مفرغ پایان بخش این مجموعه ناچیز هستند.
دروازه شمال شرقی
    این دروازه بزرگترین و مهمترین دروازه تمنوس و متكی به چهار برج می‌باشد. دو برج در خارج و دو برج دیگر در داخل حصار است. این دروازه در 265 متری زاویه شمالی تمنوس در دیوار شمال شرقی باز می‌شد. دو برج درونی آن از دیوار حصار 10/8 متر پیش‌آمدگی داشتند، كه پهنای هركدام از آنها در هر طرف ذیقورات 60/6 متر و محدود به گذرگاهی به شكل مربع می‌شدند. تمام كف دروازه با آجرهای شكسته‌ای كه هنوز هم لكه‌هایی از آنها باقی مانده فرش شده بود، همچنین كفسازی عریضی از آجر شكسته در مقابل دروازه، در تمنوس گسترده شده بود.
 حصار دوم
   حصار دوم در به نام دیوار حصار تمنوس مشهور است. جمع طول چهار ضلعی  این دیوار در حدود 1625 متر است. وجه درونی‌ تمام طول حصار در اثر فرسایش آب از بین رفته است. دیوار حصار تمنوس با خشت پخته ساخته شده است.
  ضخامت متوسط این دیوار 80/4 است. ضلع جنوب غربی با ضخامتی برابر 5 متر، از این امر مستثنی است. وجه درونی حصار را پیش‌آمدگی‌هایی تقویت می‌كنند كه طول آنها 40/2 متر و ضخامت آنها 30 سانتیمتر و حد فاصل آنها بین 50/17 متر تا 18 متر است. این پیش‌آمدگی‌ها دارای دو اندازه متفاوت هستند، كه اندازه كوچك آنها 40/2 متر طول و 35 برجستگی و بزرگترین آنها دارای 50//3 متر طول و 40/2 متر برجستگی است.
   نمی‌دانیم كه آیا دیوار تمنوس با كنگره‌هایی تزئین می‌یافته است یا نه؟ معذالك اگر اساس كار را بر دو عدد ماكت سفالینی بگذاریم كه در مجموعه شرقی پیدا كردشده‌اند، می‌توان كنگره‌ای بودن بالای دیوارها را پذیرفت.
جبهه جنوب شرقی
   این جبهه بدلیل وجود دو معبد اینشوشیناك B و A دارای اهمیت زیادی میباشد. گریشمن پس از دور زدن زاویه جنوبی زیگورات و انجام عملیات خاكبرداری و جداسازی اتاقهای طبقات اول و دوم در جبهه جنوب شرقی، این دو  معبد را در هر دو سمت دروازه جنوب شرقی زیگورات یافت. معبد اینشوشیناك A  پر شده بود و این احتمال را میداد كه در اثر مرور زمان ارزش خود را به عنوان یك معبد مهم از دست داده باشد. اما از طرفی در سوی دیگر دروازه جنوب شرقی، معبد اینشوشیناك B همچنان ارزش خود را حفظ كرده بود. این معبد اطلاعات زیادی را در اختیار باستانشناسان قرار میدهد. دروازه ورودی معبد با عنوان دروازه مجلل مشهور شده است. در زیر هر دو سمت تاق دروازه میتوان آجر نوشتههایی را مشاهده كرد. همچنین وجود پاشنههای سنگی و لولاهای در از ویژگیهای مهم این دروازه هستند.
جبهه جنوب شرقی بوسیله یك راه كفسازی شده به دروازه شاهی متصل میشده است. در جلوی دروازه جنوب شرقی دو ردیف سكو به موازات هم و عمود بر جبهه دیده میشود كه اعتقاد بر این است كه هدایا را بر روی این سكوها قرار داده و پیشكشی میكردهاند.
جبهه شمال غربی
   این جبهه از زیگورات، در مجموع بیشترین بازسازی‌ها را داشته است. در روبروی آن مجموعه معابد شمال‌غرب قرار دارند، كه شامل سه معبد بسیار مهم (گال، ایشنی كاراپ و كریریشا) می‌باشند. در سمت غربی این جبهه مسیری كفسازی شده وجود دارد كه تا دروازه غربی و از آنجا به معابد چهارگوش غربی متصل می‌شود. دروازه شمال غربی شامل پلكانی به عرض 60/4 بوده است كه از طریق آن به سرسرای خارجی این در می‌رسیده‌اند. این پلكان شامل 10 پله می‌باشد كه ارتفاع هر پله تقریبا 20 سانتیمتر است. در جلوی این پلكان یك كاسه پاشنه سنگی در دهانه در دیده می‌شود و در طرف راست ورودی اتاق رواق مانندی وجود دارد كه ابعاد آن 7 متر در 60/2 متر است و كم و بیش سرپوشیده بود دیده می‌شود.
جبهه جنوب غربی
   جبهه جنوب غربی از سالمترین جبهههای باقیمانده در زیگورات چغازنبیل است و بیش از سه جبهه دیگر روكار آجری خود را حفظ كرده است. در جلوی این جبهه بناهای نیایشگاه قرار دارند. این نیاشگاهها به وسیله دو راه كفسازی شده به جبهه جنوب غربی متصل میشوند. در جلوی این جبهه پوستامنتی وجود دارد كه كاربردهای متفاوتی برای آن (به عنوان سكوی قربانگاه، ساختمان ساعت آفتابی، و سكوی پیشكش هدایا ) قائل شدهاند. در روی این جبهه، بیش از شش ناودان یافت شده است.
پلكان بزرگی كه از دروازه جنوب غربی آغاز میشود، تا پایان معبد اعلی ادامه دارد. تاق هلالی شكلی كه بر روی این پلكان وجود دارد، یكی از قدیمیترین تاقهای خشتی دنیا است.
حصار سوم
   حصار سوم دوراونتاش نشانگر محدوده شهر بوده است كه حصارهای دوم و سوم  و مجموعه بناهای دورانتاش را در بر می‌گیرد.
    این حصار به طور متوسط در حدود 60/4 متر ضخامت دارد. در روی سطح داخلی حصار هیچ گونه پیش‌آمدگی یافت نشده است. فقط دیوار خارجی شهر دارای این مشخصه می‌باشد و دلیل این امر می‌تواند سرعت بخشیدن به كارها باشد كه از طریق دستور شاه به معمارانی ابلاغ شده كه مسؤل پایان بخشیدن به كارها و تمام نمودن هر چه سریعتر شهر بوده‌اند.
مصالح به كار گرفته شده در ساخت این حصار، عموما خشتی هستند.
   در روی این دیوار ناودان‌هایی به فاصله‌های تقریبی 47 تا 50 متر و در روی وجه داخلی آن قرار گرفته‌اند. این ناودان‌ها به گونه‌ای ساخته شده‌اند كه آب را به بیرون حصار و به فاصله دوری نسبت آن هدایت شوند تا مانع نفوذ آب به زیر دیوار و اطراف ناودان شوند. نامنظم بودن این دیوار خارجی، كه شهر دوراونتاش را محاط كرده بود، نشان می‌دهد كه شهرسازانی كه این مركز مذهبی را ساخته‌اند تا چه حد می‌دانسته‌اند از همگونی طبیعی پشته‌ای كه به عنوان محل شهر آینده انتخاب شده بود استفاده كنند. و در صدد آن بوده‌اند كه چنین فكری را عملی سازند.
نیایشگاه نوسكو
    در 180 متری جنوب كاخ زیرزمین در محله سكونتی شاهی بازماندههای یك بنای شگفت انگیز به شكل T برگشته دیده میشود. این بنا كه زوایای آن بطرف جهات اربعه بوده و بطور طولی در جهت شمال شرقی و جنوب غربی قرار دارد. این بنا دارای 47 متر طول و در وسیعترین قسمت عرضی خود 50/29 متر عرض دارد. ورودی آن به عرض 15/5 متر در ضلع شمال شرقی قرار داشت و به دالان بزرگی باز میشده كه خط افقی T برگشته را تشكیل میداده است. این دالان به طول 22 متر و عرض 50/6 توسط دری كه رودروی در ورودی نیایشگاه قرار داشت و همعرض آن نیز بود به تالار بزرگ مستطیل شكلی باز میشد كه كالبد طولی نیایشگاه را تشكیل میداد.
كاخ شماره2
    در شمال شرقی كاخ زیرزمینی، كاخ دیگری برپا شده بود كه زوایای آن در جهات اربعه قرار داشت. این كاخ توسط آبهائی كه از پشتهها و دیوار خارجی حصار شمال شرقی حصار سرازیر میشدند، خیلی خراب شده بود. نقشه این كاخ بسیار ساده و به طول 116 متر و عرض 58 متر بوده است. كه در جهت مخالف نقشه كاخ زیرزمینی و در راستای شرقی ـ غربی كشیده شده است. این ساختمان منحصراً با خشت خام ساخته شده است و دارای دیوارهایی به ضخامت 2 متر بوده است. این بنا از سه حیاط تشكیل شده است كه هر كدام از آنها با آپارتمانهای كوچكی محاط شدهاند. عرض هریك از اتاقهای این آپارتمانها 60/3 متر است. حیاط شماره 1 یعنی حیاط جنوب شرقی بطول 40/38 و عرض 80/37 متر بوده است، كه با آپارتمانهای كوچك محاط شده كه هر یك از این آپارتمانها دارای یك اتاق دراز بودند و در وسط ضلع طولی هر یك از این اتاقها دری تعبیه شده است. در دو طرف انتهائی هریك از این اتاقها دو اتاق كوچك وجود داشت. محفوظترین اتاقها را در این مجموعه اتاقها 6 ،7 و 8  تشكیل میدادند. در شمال شرقی این كاخ آثار یك حمامی پیدا شده كه در برپاسازی این حمام و تاسیسات آن از آجر با ملاط گچ استفاده شده بود و به نظر میآید كه تنها حمامی بوده كه تمام احتیاجات كاخ شماره 2 را از این نظر برطرف میكرده است.
كاخ شماره 3
   این كاخ كه در نزدیكی زاویه شرقی حصار بیرونی شهر قرار دارد، به طول 10/90 متر و عرض 90/42 نمایان می‌شود. این كاخ شامل 2 حیاط می‌باشد. حیاط اول به شكل مربع، به ابعاد 30/29 متر و حیاط دوم به طول 50/29 متر و عرض 30/29 بوده است. قسمت شمال شرقی كاخ شماره 2 توسط فضای بیش از حد عریضی از كاخ شماره 3 جدا شده است. به عقیده گریشمن در فضای خالی بین این دو كاخ (كاخ شماره 2 و 3 ) كه توسط سیلابها از بین رفته است كاخ دیگری وجود داشته است. در این كاخ همچون كاخ شماره2 حیاط‌های آن توسط آپارتمان‌هایی متصل به هم ولی با امكانات و راحتی بیشتر نسبت به  آپارتمان‌های كاخ شماره 2 محاط شده بودند. ورودی هر دو حیاط در ضلع جنوب شرقی كاخ قرار داشت. درهای این كاخ  نسبت به بزرگی بنا بسیار محقر بودند و هریك از حیاط‌ها فقط توسط یك راه به خارج از بنا دسترسی داشتند، كه این دسترسی‌ها از در ساده‌ای تشكیل می‌شدند كه به یك دالان ورودی باز می‌شد. گذرگاهی كه از دالان ورودی می‌گذشت در طرف حیاط منتهی به كفسازی می‌شده و راه آبی آجری از آن می‌گذشت تا آبهای حیاط را به بیرون هدایت كند. طول اتاق‌ها در این كاخ 70/3 متر بود و ضخامت دیوارهای آنها 55/1 متر بود  در حالی كه ضخامت دیوارهای جدا‌ كننده از 90 سانتیمتر الی 1 متر تجاوز نمی‌كرد. سقف آنها باید با تاق هلالی پوشیده شده باشد زیرا هیچ نشانه‌ای از چوب در این ساختمان دیده نشده است. هر چهار ضلع این 2 حیاط دارای پیادروئی به عرض چهار آجر بودند كه در سرتاسر حاشیه چهار ضلع آن امتداد داشت و بازمانده‌های آنها فقط در زاویه شرقی و جنوبی حیاط شماره 1 بازیابی شدند. هر ضلع حیاط، آپارتمانی را تشكیل می‌داد كه سالم مانده‌ترین و كاملترین آنها آپارتمانی بود كه در ضلع جنوب شرقی حیاط شماره 1 قرار داشت. این كاخ با دقت غارت شده است. زیرا در اتاق‌ها و حیاط‌های آن غیر از چند عدد سرپوش خمره و تعداد اندكی سفال شكسته چیز دیگری پیدا نشده است.
مخزن
    چسبیده به حصار خارجی رو به جبهه شمال غربی ذیقورات، تاسیساتی متشكل از یك مخزن در خارج دیوار و یك حوض واقع در درون حصار وجود داشته و شبكه ارتباطی آنها یك سیستم متشكل از نهرهای كوچك بوده است. گریشمن می‌گوید: آب ذخیره شده در مخزن از طریق همین سیستم وارد حوضی كوچك می‌شده و ساكنان دور اونتاش آب مصرفی خود را از این حوض بیرون می‌كشیدند. مخزن آب دارای 70/10 متر طول 25/7 متر عرض و 35/4 متر عمق دارد. لذا ظرفیت آن در حدود 350 مترمكعب بوده است. كف آن با آجرهای سالم فرش شده بود. این آجرها با ملات گچ به هم پیوند داده می‌شد كه استحكام ویژه‌ای داشت. دو دیوار جانبی آن با آجر و گچ ساخته شده بود. این دیوارها منتهی به دیوار انتهائی مخزن می‌شدند كه از حجم طبیعی خاك آن را بوجود می‌آوردند. چهارمین دیواره مخزن كه در طرف دیوار شهر قرار داشت، با آجرهای سالم و گچ ساخته شده است.
   این دیوار در پایین‌ترین قسمت خود از 9 گذرگاه كه در یك ردیف قرار داشتند، قرار دارد كه هر كدام از آنها 80 سانتیمتر ارتفاع 15 سانتیمتر عرض و 80 سانتیمتر ضخامت دارند. به عقیده گریشمن این 9 گذرگاه آب در زیر دیوار حصار شهر قرار داشته است و موجب بالا رفتن آب بدون گل‌ولای و پر شدن آن در درون حوض كوچك آن سوی دیواره می‌شده‌اند. حوض كوچك دارای 60/7 متر طول 1 متر عرض و 60 سانتیمتر عمق بود و لذا دارای 5/4 متر مكعب ظرفیت آب بوده است. دیوارهای 3 طرف این حوض كوچك را بوجود می‌آورد كه از آجرهای شكسته با ملات گچ ساخته شده بود. این حجم از 3 طرف حوض كوچك را قاب می‌گرفت. پهنای ضلع روبروی این قاب 6 متر و پهنای ضلع شمال شرقی آن 4 متر و پهنای ضلع جنوب غربی آن 50/1 متر بود فشردگی این قاب كه بصورت تكیه¬گاه برای حوض عمل می‌كرد، تا بیش از 5/2 متری پایین می‌آمده و به مثابه سكو و صفه اطراف حوض مورد استفاده قرار می‌گرفته است.
   در مورد كاربرد این تاسیسات نظریه‌های قابل بحثی وجود دارد. گریشمن می‌گوید: اونتاش گال برای اینكه آب را به این مخزن بیاورد دستور حفر كانالی نزدیك به 50 كیلومتر را می‌دهد. این كانال از رود كرخه كه بلندترین رودخانه است و در غرب شوش قرار دارد شروع می‌شود. بنا به گفته وی، در این باره شاهد مكتوب نیز در اختیار است و بر اساس این سند و با توجه به عصری كه این نهر كنده شده است می‌توان آنرا غول آسا نامید این كتیبه توسط پ.و.شل و م.استیو ترجمه شده كه هر كدام نظرات متفاوتی دارند.
پروژه چغازنبیل
  با گذشت سالیان دراز از حفاری‌های چغازنبیل، متاسفانه اغلب بقایای معماری در معرض فرسایش قرار گرفته بودند. با توجه به اقلیم پرباران منطقه، مصالح اصلی مجموعه كه عموما” از خشت خام و اجر است با فرسایش شدیدی مواجه بوده و همین موضوع حفاظت ان را با مشکلات زیادی روبرو ساخته بود. علاوه بر این قرار داشتن مجموعه تاریخی چغازنبیل در مناطق جنگی خوزستان در طی جنگ ایران و عراق و به تبع ان عدم رسیدگی و مراقبت‌های مستمر در طی این دوران، وضعیت نامناسبی را از نقطه نظر حفاظتی برای این مجموعه تاریخی بوجود اورده بود.
در سال 1998 میلادی برای جلوگیری از تخریب هر چه بیشتر این شهر كهن، طی توافق به عمل امده بین سازمان میراث فرهنگی ایران، یونسکو، بنیاد اعتباری ژاپن و همکاری موسسه کراتره فرانسه (موسسه بین المللی حفاظت از بناهای خشتی) ، طرح مطالعاتی حفاظت و مرمت محوطه تاریخی چغازنبیل در زمینه‌های مختلف علمی اغاز گردید. در این رابطه یک پایگاه دایمی پژوهشی شامل ازمایشگاه،‌‌ بخش حفاظت و مرمت، کتابخانه، بخش رایانه‌ای و بخش مطالعات سفال در بخش اداری موزه هفت تپه ایجاد و تجهیز شده است.
چارچوب كلی پروژه چغازنبیل به دو بخش مطالعاتی و اجرایی تفكیك شده است. در بخش مطالعاتی این پروژه مواردی همچون جمع اوری اطلاعات، مستندنگاری، مطالعات باستان‌شناسی, معماری, زمین شناسی, شناخت مواد و مصالح, محیط زیست, حفاظت و مرمت، ژئوفیزیک و غیره گنجانده شده و در بخش اجرایی نیز انجام اقدامات حفاظتی مجموعه تاریخی بر مبنای اطلاعات به دست امده در نظر گرفته شده است.
مدت زمان در نظر گرفته شده برای انجام نخستین مرحله پروژه سه سال بوده که دو سال ان اختصاص به مطالعات داشته و سال پایانی نیز برای انجام اقدامات اجرایی و حفاظتی بر مبنای اطلاعات به دست امده در نظر بوده است. همچنین به موازات مطالعات، حفاظت‌های اضطراری نیز با هدف رفع خطر از محوطه و به منظور مهیا ساختن زمینه‌یی مناسب برای تحقیق و پژوهش اعمال شده است. در این اقدامات بسیاری از الگوهای حفاظتی نیز مورد ازمون و ارزیابی قرار گرفته که به عنوان راه‌کارهای حفاظتی پیشنهاد شده که قابل اجرا می‌باشد.
در بدو شروع پروژه، ضمن بررسی مشکلات و نیازمندی‌های محوطه، برنامه‌یی در قالب 33 مورد پژوهشی ـ اجرایی با هدف حفاظت بهتر از محوطه، تدوین گردید . نمودار پیشرفت کار مرتبا در پایان هر فصل تهیه و از سوی مدیران و مجریان ملی و بین‌المللی مورد ارزیابی قرار می‌گرفت. همچنین ضمن انجام پروژه، برنامه‌ریزی تخصصی‌تر مطالعات در گروه‌های مختلف کاری، از سوی کارشناسان هر بخش ارایه و طبق برنامه‌ زمان‌بندی شده اجرا گردیده است. برنامه‌ها به گونه‌یی تهیه شده بود که همکاری تخصص‌های مختلف را در انجام مطالعات حفاظت و همچنین در بخش‌های اجرایی طلب می‌نمود، لذا در اینباره از همکاری کارشناسان مختلفی در حوزه‌های دانشی: حفاظت و مرمت، شیمی، فیزیک، باستان‌شناسی، معماری، مترجمی زبان انگلیسی، عمران، نقشه برداری، زمین‌شناسی، عمران، کامپیوتر، اب‌شناسی، محیط زیست، هواشناسی، مردم‌شناسی، تاریخ، کتابداری، خاک‌شناسی، مکانیک خاک، کانی‌شناسی، زبان‌شناسی، مستندنگاری، ماکت‌سازی، عکاسی، فیلم‌سازی و سایر علوم بهره گرفته شده است. برنامه‌ مطالعاتی هر یک از گروه‌های کاری به گونه‌یی تدوین گردیده است که به حفاظت مناسب‌تر محوطه کمک نماید. به طور مثال در زمینه مرمت غالبا از همکاری کارشناسانی بهره گرفته شده که در راستای انجام پایان‌نامه‌های تحصیلی خود، مشکلات حفاظتی مرتبط با محوطه و از جمله مواد و مصالح ان را دستمایه قرار داده‌اند. برنامه‌ریزی‌ها‌ در سایر گروه‌های کاری نیز با چنین نگرشی همراه بوده است.
در حال حاضر در کنار این پژوهش‌ها یک تیم مستندنگار به صورت مداوم در انجام مستندنگاری‌های محوطه همکاری دارند. ثبت و ضبط دقیق وضعیت موجود ذیقورات و بقایای معماری مجموعه و همچنین رفتارسنجی (مونیتورینگ) مداوم محوطه از جمله مهمترین وظایف این گروه می‌باشد. استفاده از نیروهای فعال دانشجویی با اهداف اموزشی در زمینه‌های مختلف، به صورت محقق و یا کاراموز از دیگر اهداف پروژه بوده که بدان دست یافته است.
مطالعات معماری
با وجود تلاش‌های پراكنده‌ای كه درگذشته برای حفاظت و معرفی مجموعه تاریخی چغازنبیل صورت گرفته, اما به دلیل گستردگی و اهمیت مجموعه, باز هم نیازمند نگاهی عمیق‌تر و تلاشی بیشتر در این زمینه هستیم. دراینباره متاسفانه اكثر مستندات و نقشه‌هائی كه از زمان حفاری گیرشمن به دست ما رسیده, كامل نیست. همچنین گذشت سال‌های متمادی و فرسایش مجموعه و دخالت‌های بیشمار مرمتی بدون مستندسازی, مجموعه را با وضعیت جدیدی روبرو ساخته است. بنابراین یك برنامه دقیق مستندسازی و مطالعاتی در خصوص ساختارهای كهن معماری در این مجموعه, سر فصل تحقیقات معماری را شامل گردیده است .
 تحلیل معماری ذیقورات و سایر بناهای وابسته به ان از نظر ساختار, احجام, ارتباطات و سلسله مراتب
با توجه به اینكه تحلیل دقیق معماری مجموعه مذكور نیازمند به مستندسازی دقیق و اطلاعات تاریخی است, از ابتدای پروژه تلاش گردید كار نقشه‌برداری و مستندسازی با نهایت دقت , با همت كارشناسان, تكنسین‌ها ,دانشجویان معماری و مرمت انجام پذیرد. در حال حاضر كار برداشت اكثر ساختارهای معماری موجود در مجموعه در مقیاس 100/1 و 20/1 و كل مجموعه در مقیاس 500/1 انجام شده و همچنان ادامه دارد.
 تحلیل جزئیات قابل اجرا در مرمت‌های اضطراری
با توجه به لزوم وحدت كل و جزء در فضای مجموعه, هرگونه مداخله مرمتی (حتی در مرمت‌های اضطراری) نیازمند تحلیل دقیق جزئیات اجرایی, چه از لحاظ ساختار و چه به لحاظ سیمای مرمتی و هماهنگی مصالح بكار گرفته شده با مصالح تاریخی می‌باشد. لذا مستندسازی كلیه عناصر معماری مجموعه مانند ناودان‌ها (اصیل و مرمتی), و طراحی متناسب با ان قبل از اجرا بسیار ضروری بوده كه در این راستا  مستندسازی بخش عمده‌یی از این عناصر انجام شده است.
طراحی و ساماندهی مسیرهای روستایی اطراف
ازمسائل مبتلا به محوطه تاریخی چغازنبیل عبور و مرور وسایل نقلیه, از درون محوطه تاریخی فوق می‌باشد كه به نوبه خود از عوامل موثر در فرسایش محوطه و اثار بشمار می‌رود.
بدیهی است ممانعت از این ترددها لزوما می‌بایست همراه با یك برنامه‌ریزی منطقی با در نظر گرفتن تمهیدات لازم انجام می‌گرفت تا بتوان مسیرهای جایگزین را در خارج از محوطه طراحی نموده و به این وسیله امكان تردد مجدد در محوطه تاریخی نیز منتفی می‌گردید.
در این راستا ابتدا تمامی مسیرهائی كه به نوعی از محوطه تاریخی عبور می‌نمود شناسائی شد و بررسی‌های مبداء و مقصد روی انها صورت پذیرفت و سپس در مرحله بعد مسیرهای جایگزین در خارج از محوطه تاریخی شناسایی شده و بهترین گزینه پس از انتخاب به مراجع ذیربط معرفی گردید.
 طراحی اضطراری مسیر بازدیدكنندگان
محوطه تاریخی چغازنبیل جدای از بنای رفیع ذیقورات، اثار متعدد دیگری را در خود جای داده است كه برای بازدیدكننده علاقه‌مند از جاذبه‌های زیادی برخوردار می‌باشد.
با تحقیق و پژوهش پیرامون این مجموعه و سابقه تاریخی ان ضمن دریافت اطلاعات دقیق تری از شهر تاریخی و ارایش فضائی عناصر متشكله  ، امكان دستیابی به شناختی دقیق تر  از عناصر خرد و كلان معماری مجموعه را فراهم می اورد.
انتقال دریافت‌های فوق به بازدید‌كننده وقتی در حد مناسب صورت خواهد پذیرفت كه از طریق یك ارتباط منطقی (كه حتی الامكان منطبق بر ارتباطات باستانی باشد) بتوانیم محوطه تاریخی و عناصر ان را در معرض بازدید قرار دهیم. بدیهی است در ایجاد هر چه بهتر این ارتباط استفاده از عناصر كمكی از قبیل علائم و نشانه‌ها و غیره نیز نقشی بسزا خواهد داشت. هم اكنون با رعایت موارد حفاظتی, طرح بازدید در مقطع اضطراری تهیه و مقدمات اجرائی ان به انجام رسیده است.
 طراحی عناصر مبلمان سایت
با توجه به حساسیت‌های محوطه تاریخی, طراحی هر گونه مبلمانی در ان مستلزم بررسی كیفیت‌های خاص این عناصر از قبیل خصوصیات فرمال انها و نیز مصالح مورد استفاده می‌باشد. هم اكنون در طراحی این عناصر, پس از بررسی‌های فراوان نتایجی به شرح زیر حاصل امده است :
– استفاده از فرم‌های خالص و ساده ضمن پرهیز نمودن از فرم‌های پیچیده‌یی كه در تضاد با محوطه تاریخی بوده و بر روی بازدیدكننده تاثیر نامطلوبی بجای می‌گذارد.
– استفاده از مواد و مصالحی كه حتی‌الامكان با محیط طبیعی و مصالح سنتی موجود دران سازگار باشد.
– انتخاب مواد و مصالح به گونه‌یی كه ضمن سازگاری با محیط طبیعی و تاریخی سایت, از هرگونه ذهنیت تاریخی بودن بدور بوده و امكان تفكیك ان از مصالح تاریخی به اسانی فراهم باشد.
بر این مبنا طرح عناصر مبلمان محوطه اماده شده و بر اساس ان الگو های ازمایشی  ان در حال ساخت می‌باشد. امید می‌رود پس از اعمال اصلاحات احتمالی, اجرای نهایی عناصر مبلمان عملی گردد.
 طراحی نورپردازی حفاظتی :
گستردگی مجموعه چغازنبیل و فاصله زیاد ان از نزدیكترین مركز انتظامی از جمله عواملی بود كه ضرورت توجه به مسائل حفاظت فیزیكی مجموعه را می‌طلبید. لذا جهت رفع این مشكل و امكان كنترل بهتر, نسبت به طراحی و اجرای نورپردازی حفاظتی با توجه به محدودیت های محوطه تاریخی و با استفاده از تكنیك مناسب نورپردازی , اقدام گردید.
طراحی مجتمع خدمات توریستی چغازنبیل
یا وجود كثرت علاقمندان به این مجموعه تاریخی , متاسفانه تاكنون امكان سرویس دهی مناسب به عموم  بازدیدكننده فراهم نگردیده است كه این موضوع می تواند از عوامل كاهش دهنده بازدید از این محوطه با اهمیت باشد.
به همین منظور با اغاز پروژه چغازنبیل تلاش گردید ضمن تهیه امار كمی و كیفی از بازدید كنندگان مجموعه، نظرات انها در مورد خدمات درخواستی تهیه گردد .
بررسی‌های بعمل امده بطور مستند نشان می‌دهد كه وجود یك مجتمع خدمات توریستی راه حلی اساسی برای مشكلات موجود خواهد بود به همین لحاظ طراحی این مجتمع در برنامه‌های پروژه حفاظت و مرمت چغازنبیل قرار گرفته است. طراحی این مجموعه طی سه مرحله : انجام مطالعات كتابخانه‌ای, میدانی و سپس طراحی نهایی صورت می‌پذیرد كه هم اكنون ضمن تهیه شدن ایدئوگرام كلی طرح, فاز اول طراحی ان در حال انجام می‌باشد.
تاسیسات زیربنایی چغازنبیل
تامین خدمات زیربنایی، مقدماتی‌ترین نیاز هر مجموعه تاریخی است كه این موضوع مقدمه حضور فعال بازدیدكنندگان خواهد بود و نهایتا حفاظت مجموعه و تداوم حیات ان را به دنبال خواهد داشت. درمورد چغازنبیل متاسفانه با گذشت چند دهه از حفاری و معرفی ان بعنوان یك اثر ثبت شده جهانی, این مجموعه از خدمات زیربنایی اولیه از جمله اب، برق، تلفن و غیره محروم بوده است.
لذا تامین و تجهیز مجموعه چغازنبیل به خدمات زیربنایی از جمله برنامه‌های پروژه بوده  و تلاش گردیده تا در كمترین زمان ممكن این مهم امكان‌پذیر گردد. در حال حاضر مجموعه مذكور مجهز به مركز مخابراتی بین المللی, شبكه برق سراسری و یك حلقه چاه اب گردیده كه عملیات نصب پمپ و انتقال اب در حال انجام است .
تجهیز و راه‌اندازی دفتر كارگاه و مركز مطالعات چغازنبیل:
پیش‌بینی و راه‌اندازی دفتر كارگاه چغازنبیل به دلیل حضور فعال كارشناسان پروژه جهت تسریع در امور پژوهشی و اجرایی، از اهمیت فراوانی برخوردار می باشد. با توجه به محدودیت ساخت و ساز در سایت‌ تاریخی، ساختمان مخروبه واقع در بین حصار میانی و بیرونی به منظور جوابگوئی به نیاز های مجموعه و هماهنگ با محیط تاریخی طراحی و بازسازی شد. هم اكنون در این دفتر اتلیه معماری، كارگاه ساخت ماكت، مركز كامپیوتر و سایر خدمات رفاهی فعال می‌باشد.
همچنین جهت امور پژوهشی و استقرار مركز مطالعات پروژه , نزدیكترین و مناسب‌ترین محل، بخش اداری موزه هفت تپه انتخاب كه پس از انجام تعمیرات , تجهیز و راه‌اندازی گردید . هم اكنون امور پژوهشی و اداری در این مركز انجام می‌شود كه شامل بخشهای اداری , مطالعاتی, كامپیوتر, كتابخانه, ازمایشگاه می‌باشد.  
ساخت ماكت محوطه حصار درونی وذیقورات چغازنبیل
طراحی ومستند نگاری ناردانهای اضطراری
مستند نگاری
در بحث مربوط به مرمت و حفاظت اثار و ابنیه تاریخی ، اولین اقدام لازم‌ ثبت وضعیت و كلیه جزییات اثر قبل از اقدام به هرگونه عملیات می‌باشد. این مهم می‌تواند از طریق فیلم‌برداری ، عكس‌برداری، رولوه, نقشه‌برداری و روش‌های دیگری صورت پذیرد و طبیعتا هرچقدر با دقت و حساسیت بیشتری به ان پرداخته شود, به همان نسبت بستر مطالعاتی مناسب‌تری برای فن‌شناسی، اسیب‌شناسی، اسیب‌نگاری، شناخت دوره‌ها و سبك‌های مرمتی، مطالعات باستانشناسی، معماری و غیره فراهم می‌اید.
ضرورت مستندنگاری صرفا در بدست اوردن شناخت كامل‌تری از اثر خلاصه نمی‌شود. لزوم اجرای چنین اقدامی بدان خاطر است كه هر لحظه بیم ان می‌رود تا در اثر فرسایش‌های محیطی و یا در حین انجام عملیات مرمتی یا حفاظتی بخش یا بخش‌هایی از اثر معدوم شوند. بنابراین همواره باید این امكان وجود داشته باشد كه بتوان قسمت‌های از دست رفته را بر اساس وضعیت پیشین, طبق ضوابط و مبانی مرمتی احیاء نمود.
در مورد مجموعه تاریخی چغازنبیل گرچه همزمان با حفاری و بسته به امكانات موجود ، مستندنگاری رضایت بخشی از مراحل مختلف برخورد با بنا به عمل امده اما از ان تاریخ تا قبل از اغاز به كار پروژه بین‌المللی حفاظت و مرمت چغازنبیل ، توجه در خوری به امر مستندسازی اقدامات مرمتی نشده و تنها به تهیه تعداد محدودی عكس اكتفا گردیده است.
خوشبختانه با اغاز به كار پروژه حفاظت و مرمت چغازنبیل توجه به امر مستندسازی در انجام كلیه اقدامات مربوط به گروههای كاری (حفاظت و مرمت ، معماری ، زمین‌شناسی ، كامپیوتر ، باستانشناسی و ازمایشگاه شناخت مواد و مصالح) در دستور كار قرار گرفت و تلاش گردید برای دستیابی به نتایج بهتر ، مستندات تهیه شده مربوط به هر گروه كاری در اختیار سایر گروه‌ها نیز قرار داده شود. با توجه به اینكه پروژه بین‌المللی چغازنبیل ، تحت عنوان كلی حفاظت و مرمت تعریف شده طبیعتا مستندات فراهم امده در هر گروه كاری به گونه‌ای تهیه شده‌اند كه در راستای كمك به امر حفاظت و مرمت چغازنبیل باشند.

اهم این اقدامات عبارتند از
 گروه حفاظت و مرمت :
–         مستندسازی انواع چیدمانهای اجری
–         مستندسازی دوره‌ها و شیوه‌های مرمتی
–         مستندسازی بخشهای قدیم (اصیل) و جدید
–         مستندسازی تنوع ملاتهای بكار رفته در مجموعه تاریخی
–         مقایسه تطبیقی وضعیت موجود با زمان حفاری
 گروه معماری
–         مستندسازی وضع موجود تشكیلات معماری مجموعه تاریخی (مثل حصار داخلی ، مخزن اب ، معابد ، كاخ ارامگاهها و غیره)
–         مستندسازی اسیبهای بعد از بارندگی
–         مستندسازی سیستم دفع اب ناودانها
–         مستندسازی وضعیت ایستایی و مشخصات جداره‌های اجری ذیقورات
–         مستندسازی طراحی ناودانهای اضطراری
–         ساخت ماكت ذیقورات و حصار داخلی ، مجموعه تاریخی ، مخزن اب و عوارض طبیعی منطقه

برای دریافت پروژه اینجا کلیک کنید